Novi Sad, Srpska Atina, postao je slobodan kraljevski grad 1748. godine radom Srba. Oni su nakon dobijanja ovog statusa težili da svi narodi koji su u njemu živeli, bez obzira što nisu Srbi, budu slobodni građani. Crkve i bogomolje njegovih žitelja su čuvane, a Srpska pravoslavna crkva je pazila na ravnotežu u odnosima, ne tražeći za sebe veća prava od onih koja su imale druge zajednice. Srpski duh Novog Sada nisu mogle da ugase ni okupacije, a ni komunisti.

Ipak, krajem 20. veka, kada se u vazduhu osećao miris baruta, a raspad Jugoslavije, voljom sus(j)eda, bio neminovnost, Novi Sad je postao jedno od mesta u kojem se razvijala antisrpska histerija dece komunizma. Prema njihovom viđenju, Novi Sad i Vojvodina su antipod Srbije, mesto gde negacija srpstva mora da zada konačni udarac ideji obnove identiteta najvećeg i najsnažnijeg naroda ovog dela Evrope.

Stare novosadske porodice, npr. Vučevići i Mićini, nisu razumeli zašto ljudi sa srpskim imenom i prezimenom pokušavaju da rasrbe Novi Sad i Vojvodinu. Oni su se sećali Svetozara Miletića, koji je robijao u austro-ugarskim kazamatima jer nije pristajao da se ne izgovara ime njegovog, srpskog, naroda. Sećali su se i 1848. godine i revolucije koja je praktično odredila budućnost Srpskog vojvodstva. Sećali su se i slavne srpske vojske koja je 1918. godine oslobodila Srem, Banat, Bačku i Baranju, koji su svojevoljno postali deo Kraljevine Srbije.

Ovi drugi, pak, sećali su se kako je „bilo lepo“ u tamnici naroda, kako je nazivana Austro-ugarska, iako vladavinu te monstrum države u Novom Sadu nikada nisu okusili. Oni su u mnogim slučajevima u Novi Sad i Vojvodinu došli 1945. godine sa jedinicama koje su na glavi i u srcu nosile zvezde petokrake.

Među njima srpstvo je bilo tek kancer koji je trebalo odstraniti. O tome najbolje svedoče reči ideologa antisrpskog i proustaškog pokreta u Novom Sadu, Dinka Gruhonjića, koji se na skupu u Dubrovniku ostrvio na Crkvu, targetirajući je kao glavnog protivnika duboke države.

On je otvoreno govorio o rušenju i skvotiranju crkava, a njegova poslušnica Ana Lalić Hegediš, je na istom skupu govorila da neko pokušava da „dosrbi Vojvodinu“ podizanjem hramova Srpske pravoslavne crkve. 

Ona sama, budući poreklom iz Valjeva, za račun duboke države i za sopstvene račune u bankama, pokušava da objasni Vučevićima i Mićinima da su previše Srbi, a samim tim nisu ni ljudi.

Gruhonjić, iako rođen 1970. godine, pobegao je iz rodne Banjaluke 1991. godine u Novi Sad, ne želeći da je brani od ustaša i islamista, za razliku od 25.000 srpskih mladića njegovih godina koji su živote ugradili u temelje Republike Srpske.

Nešto pre Gruhonjićevog kukavičkog bega, 1989. godine, predsednik Slobodan Milošević i prosrpska politika srpske države uspeli su da u antibirokratskoj „jogurt“ revoluciji ugase antisrpski pokret u Novom Sadu. Međutim, sa dolaskom žute kuge na vlast u Beogradu, i Novi Sad je iznova postao omiljeni teren neprijatelja srpstva za raslojavanje i podelu srpskog naroda.

Umesto Živana Berisavljevića, ikone vojvođanerskog separatizma, na scenu su stupili Nenad Čanak, Bojan Kostreš, Bojan Pajtić, Aleksandar Odžić, Dinko Gruhonjić, Ana Lalić Hegediš, a u skorije vreme Miran Pogačar, Brajan Brković i mnogi drugi.

Svima njima zajedničko je srpsko ime i prezime (i Dinko Šakić – uzor Gruhonjića, bio je poreklom Srbin, zbog čega je i bio najkrvaviji ustaški koljač), zbog čega i jesu najbolji radnici duboke države na zadatku raslojavanja srpstva.

 Miran Pogačar - Žrtva „stokholmskog sindroma“, zauvek zaljubljen u sopstvene progonitelje i mučitelje
Novosadsko naselje Liman je u neposrednoj blizini kupališta Štrand, koje svojom lepotom prekriva užase koji su se na njemu desili 1942. godine. Mađarski fašisti, pod komandom Jožefa Grašija i Žolta Zergonjija su od 21. do 23. januara ubili više od 1.250 Srba i Jevereja i bacili ih pod led na Dunavu, pokušavajući da sakriju zločin.

Na toj javnoj plaži, na kojoj mnogi Novosađani traže spas od letnjih žega, otkrivena je spomen ploča koja ukazuje na užase rata i pogrešne zločinačke ideologije fašizma koja je u smrt odvela ljude, samo jer su bili Srbi i Jevreji.

Srpska pravoslavna crkva, kao stožerna organizacija srpskog naroda, odlučila je da u blizini tog mesta podigne hram, koji će zauvek biti mesto okupljanja i molitve, i koji će biti živo svedočanstvo nepokolebljivog duha Novog Sada.

Toj ideji usprotivio se Miran Pogačar, žrtva ustaške zločinačke operacije „Oluja“. Rođen u napaćenom srpskom Drvaru, Pogačar je sa porodicom iz tog mesta izbegao u avgustu 1995. godine, pod naletom ustaških falangi, ideološke sabraće mađarskih fašista koji su bacali Srbe pod led na Dunavu 1942. godine.

Neka čudna psihološka drama odigrala se u mozgu Mirana Pogačara, koji je postao žrtva „stokholmskog sindroma“, zauvek zaljubljen u sopstvene progonitelje i mučitelje. Ta ljubav ka neprijatelju i mržnja ka svemu srpskom, najbolje se vidi kroz njegov odnos prema srpskog trobojci, koju su proteklog vikenda besomučno pokušavali da unište, ponište i izbrišu. 

Naime, budući da su se stanovnici Limana usprotivili podizanju hrama, čineći uslugu srpskim neprijateljima, srpske patriote iz Novog Sada su odlučili da ceo Liman ofarbaju u boje srpske zastave. Tim potezom poslali su poruku u istoriju, onima koji su bacali Srbe pod led, da nas nisu uništili i da srpski duh i srpski narod još uvek žive. 

Nadrealne scene u kojima srpska trobojka za Pogačara i njegove sledbenike postaje crvena marama na koridi, koju kao bikovi sa nepatvorenom mržnjom moraju svojim rogovima da sruše, dovele su i do fizičkog sukoba Srba i Srba. Na malim ekranima, a možda i uživo, sve to su pratili srpski neprijatelji i naslađivali se, želeći očajnički da na Limanu padne i mrtva srpska glava.

Brajan Brković – ustaški unuk dede ustaše, kojem je Zagreb utočište, a Novi Sad igralište na ledu
Osim ovih srpskih zalutalih glava, Gruhonjića, Lalić i Pogačara, na uništavanju srpske trobojke na Limanu radila je i jedna „dukljanska“ glava, Brajan Brković, unuk zloglasnog Jevrema Brkovića. Još jedna žrtva „stokholmskog sindroma“, Brajan Brković je nastavio delo svog dede Jevreme na rasrbljavanju i potčinjavanju neprijatelju.

Pomenuti deda Brajana Brkovića - Jevrem, bio je književnik, i da je ostao samo književnik verovatno nikada ne bi imao širi značaj i vrednost od prosečnog književnika koji dobrotom nekog autora uđe u čitanku sa nekom svojom pesmom ili pripovetkom.