2. juna 2020.
Radio televizija Pančevo
Južni Banat Vršac

„Dani Ferenca Hercega“ u Vršcu

Kulturno – umetničko društvo „Petefi Šandor“ 15. i 16. septembra organizuje 21. Dane Ferenca Hercega.

Ferenc Herceg bio je veliki mađarski i srednjeevropski pisac nemačkog porekla. Rođen je u Vršcu 22. septembra 1863. Njegova porodica bila je jedna od najuglednijih vršačkih porodica tog vremena. Njegov otac Franc Jozef Herceg bio je čuveni apotekar i gradonačelnik Vršca, a njegova baka Eva Herceg jedna od najslavnijih proizvođača svile u Evropi. Otac mu je umro kad je bio mlad, što je verovatno uticalo da se Ferenc, umesto da nastavi porodični posao, posveti književnosti.

Osnovnu školu završio je u Vršcu, školovanje nastavio u Beloj Crkvi, Temišvaru i Segedinu, a kasnije odlazi u Budimpeštu na studije prava. Tada već počinje da se bavi pisanjem, ali ne na svom maternjm jeziku – nemačkom, već na mađarskom, jeziku državotvorne nacije. Ta činjenica pokazuje da je bio tradicionalista i konzervativac, poput svog oca.

U književnost ulazi novelama koje objavljuje 1887. u peštanskom časopisu „Vesnik“, a za svoj prvi roman „Gore i dole“ dobija veliku književnu nagradu.

Njegova prozna dela stiču veliku popularnost u Mađarskoj i Srednjoj Evropi, tako da već 1899. postaje član Mađarske akademije nauka, a 1904. predsednik Petefijevog udruženja pisaca. 1916. kao poeta laureatis biva odlikovan Ordenom za zasluge i tako postaje jedan od najslavnijih pisaca svoje zemlje. Mađarska akademija nauka ga je 1925. nominovala za Nobelovu nagradu.

Stekao je veliku slavu i bogatstvo, tako da se prepustio hedonističkom načinu života – kupio je jahtu i putovao po svetu, ali svoj rodni grad nikad nije zaboravio, naprotiv. Bio je predstvanik Vršca u Mađarskom parlamentu i nastojao da svojim uticajem unapredi ekonomski, društveni i kulturni život Vršca. Zahvaljujući njemu, Vršac je 1900. dobio novu železničku stanicu. Međutim, kako su se nakon Prvog svetskog rata teritorijlne granice pomerile i Vršac pripao Kraljevini SHS, Ferenc Herceg se preselio u Budimpeštu. Uspomene na rodni grad zapisao je u prvom tomu „Kule“.

Njegova najpoznatija dela su: „Đurkovićeve kćeri“, „Mladi Đurkovići“, „Bogataš iz Dolova“, „Carstvo snova“, „Pagani“, „Tri telohranitelja“, „Zlatna violina“ itd.

Nakon Drugog svetskog rata njegova dela polako padaju u zaborav kod publike, ali i stručne javnosti, pre svega zbog njegovih konzervativnih stavova i veze sa fašističkim pokretom u Mađarskoj. Neko vreme njegova dela nisu štampana, ali je krajem prošlog veka ponovo otkrivena njihova vrednost i vraćeno im je zasluženo mesto u mađarskoj književnosti.

Umro je 24. februara 1954. u Budimpešti.

Related posts

Komunikacija u socijalnoj zaštiti – tema stručnog skupa održanog u Vršcu

Nikoleta Dragaš

PENZIONERI : Koji su motivi sudije Gavrančić da ponavlja greške na štetu Vrščana?

Mica Milakov

Servisne informacije za 19. feburar

Zorana Stekovic

Ostavite komentar

Ovaj sajt koristi kolačiće da bi vam pružio bolje korisničko iskustvo. Za detalje pogledajte uslove korišćenja. Prihvatam Više informacija