28. januara 2020.
Radio televizija Pančevo
Bela Crkva Južni Banat

Za belocrkvanskom divom aplauz se čuo i kada je napuštala operu: Melanijin mecosopran vladao je Evropom

Srpska operska diva Melanija Bugarinović (1903-1986), rođena je u Beloj Crkvi, muzički procvetala u Beogradu, a živela je i volela svoje uloge u Beču, Berlinu, Parizu, Moskvi.

Od banatskog mestašceta prokrčila je svoj put do podijuma najvećih evropskih opera.

– Zavolim je u radu, inače je ne bih ni pevala, jer moja fraza, moja muzika, ono što moram da donesem leži u mom srcu. Volim svaku ulogu, jer i ona najmanja nosi u sebi lepotu – govorila je umetnica glasa koji je opčinjavao publiku.

Voleli su je, jer kako je isticala, ona se nije štedela u ljubavi prema auditoriju i prema svakoj svojoj ulozi kojoj se potpuno predavala.

Muzička emocija, naime, istinski je počela da buja u Beogradu, gde je za manje od dve godine od pevačice narodnih pesama i operskih šlagera postala oslonac Beogradske opere, a onda i stalni gost najvećih evropskih scena.

Ali, da bi na najprestižnijim podijumima postajala Karmen u istoimenoj operi, pa Kabanjiha u „Kući Kabanovoj“ ili Konačakovna u „Knezu Igoru“ morala je da ostane istrajna u svojoj nameri.

Po rođenju delovalo je da joj sledi bajkovita i laka budućnost. Devojčica iz velike i bogate trgovačke porodice oduvek je imala dar.

Međutim, slede joj teški dan i godine. Otac i osmoro braće i sestra joj umiru, a približava se i Veliki rat.

Odlučuje da se preseli u Temišvar 1915. godine. I ranije je pohađala časove klavira, a u Temišvaru nastavlja da školuje svoj glas i pijanističko umeće.
Izdržavala se pevajući u horovima, povremeno nastupajući u opereti. Dobijala je najveće ocene kritičara, ali stalnog angažmana nije bilo ni na vidiku.

U međuvremenu se udala, rodila kćerku Mirjanu 1925. godine, a zatim i razvela.

Nakon petnaest godina provedenih u Temišvaru, odlučuje da sedne na voz za Beograd, i gotovo da iskače pravo iz njega u Radio Beograd na audiciju. Svima je tada bilo jasno da se na srpskoj pevačkoj sceni rađa nova zvezda. Mesec dana potom opera Narodnog pozorišta širom joj otvara vrata i postaje njen drugi dom naredne četiri decenije.

Kompozitor Stevan Hristić prepoznao je rakoš njenog glasa, ali i manjak vokalnog obrazovanja. Zato ju je uputio je čuvenoj Olgi Karinji, pevačici rusko-poljskog porekla i višegodišnjoj partnerki Enrika Karuza. Pokazalo se, pravi potez.

Polako, uloga po ulogu i zapaženi trooktavni opseg njenog glasa, od kontraalta do mecosoprana, čuju se sve dalje, a opčinjava i dramsko i glumačko umeće.

U Beču i Berlinu prolazi na audicijama, ali se odlučuje za Bečku operu i 1937. godine postaje upamćena kao prva Srpkinja sa stalnim angažmanom u Bečkoj operi, gostujući pritom stalno na matičnoj sceni, sve do kraja 1942. godine. Takođe, istoriju je ispisala i kao prva Srpkinja koja je uzela učešće na Bajrojtskim svečanostima u Nemačkoj.

U Beograd se vratila nakon Drugog svetskog rata kao zvezda, i postaje oslonac ansambla. Njeno grlo sanjim paralo je evropske scene i Tel Aviva, Kaira…

Nakon višedecenijske istinske ljubavi svakog delića pozorišta, 1968. godine rešila da ode u penziju govoreći: „Bolje otići dok je još snage i glasa i tako ostati u lepoj uspomeni.“

Poslednji put kada se poklonila publici, aplauz je trajao i dok je napuštala zgradu i odlazila kući.

TALENAT KOJI SE NASTAVIO I PRERANO PREKINUO

Melanijin talenat nasledila je njena kćerka Mirijana Kalinović – Kalin, međutim ne i isto tako dugu opersku sudbinu.

Mirjani, prvakinji Bečke opere, sa 32 godine teška bolest prekinula je karijeru. Preminula je 1975. godine, a njena majka 11 godina nakon nje.

„IZGUBLJENO“ MUZIČKO ZAVEŠTANJE

O profesionalnim uspesima majke i kćerke svedoce i sačuvani plakati, programi i pozivnice za predstave u renomiranim operskim kućama.

Jedinstveni kompleti gramofonskih ploča, snimljeni u Londonu i Parizu, predstavljaju pravu dragocenost, dok amaterske magnetofonske i filmske trake prikazuju pevačice i u opuštenijem okruženju.

Pevačkom umeću danas jedino verno svedoče najstariji Beograđani i delovi uloga magnetofonskih traka radijskih kuća, a strane ploče završile su u kolekcijama muzičkih zaljubljenika po svetu. Istorijska mrlja ostala je na jugoslovenskim diskografskim kućama koje nisu snimile nijednu ploču sa njenim arijama.

Related posts

Mediteranska bašta Ilića na Margiti

Luka Tešanović

Prve lekcije o bezbednosti u saobraćaju

Nikoleta Dragaš

Ponuda obuke prve pomoći

Nikoleta Dragaš

Ostavite komentar

Ovaj sajt koristi kolačiće da bi vam pružio bolje korisničko iskustvo. Za detalje pogledajte uslove korišćenja. Prihvatam Više informacija